Η έννοια της διεργασίας στο σύστημα

Τα ζωντανά συστήματα βρίσκονται σε συνεχή μετακίνηση και αλλαγή. Η διαρκής αυτή πορεία μετακίνησης αποτελεί τη διεργασία του συστήματος. Ο Buckley (1967, σελ. 18) ως διεργασία ορίζει τις “δράσεις και αντιδράσεις των στοιχείων των ανοιχτών συστημάτων, έτσι ώστε διαφορετικές κάθε φορά δομές σχηματίζονται, αλλάζουν και διαλύονται”. Η έννοια δηλαδή της διεργασίας αναφέρεται στην πορεία αλλαγής και εξέλιξης του συστήματος. Συνέχεια

Tα οικογενειακά Μυστικά…στη συστημική προσέγγιση

Η πρώτη οικογενειακή προσέγγιση των οικογενειακών Μυστικών έγινε από τους συστημικούς ψυχοθεραπευτές, οι οποίοι χρησιμοποίησαν ως αφετηρία τη θεωρία περί εντροπίας και ομοιόστασης των ανθρώπινων ομάδων, περί κανόνων προορισμένων να τη συντηρούν, οικογενειακών μύθων και «προδιαγεγραμμένου ασθενούς«.

Η έννοια της εντροπίας, δάνειο από τη θερμοδυναμική, αναπτύχθηκε στη Γενική θεωρία των συστημάτων από τον Bateson το 1980. Υπολογίζει την αναπόφευκτη αύξηση της αταξίας σε ένα κλειστό σύστημα. Για να αποφευχθεί η κατάρρευση, το σύστημα πρέπει να εμπλουτιστεί με εξωτερική ενέργεια και, για τα ανθρώπινα συστήματα, με πληροφορίες. Όταν ο όγκος των πληροφοριών μειώνεται, η εντροπία αυξάνεται και οι ρόλοι του καθενός χάνουν την ελαστικότητά τους. Ή, από ένα άλλο πρίσμα, η ύπαρξη ενός Μυστικού αντιστοιχεί στην έλλειψη πληροφοριών εφόσον απαγορεύεται να υπάρχει μετάδοση πληροφοριών γύρω από αυτό το αντικείμενο και συχνά, όσο περνάει ο καιρός, γύρω από άλλους τομείς που θα μπορούσαν να το θυμίσουν. Επομένως, μπορούμε να θεωρήσουμε ότι τα Μυστικά συμβάλλουν στην αύξηση της εντροπίας του οικογενειακού συστήματος και στην ακαμψία της λειτουργίας του.

Συνέχεια

Όποιος έχει ένα «γιατί» να ζει, μπορεί να αντιμετωπίσει οποιοδήποτε «πώς»

Το στρες και ο αποπροσανατολισμός μας καταλαμβάνουν όταν χάνουμε από μπροστά μας τους στόχους της ζωής μας. Η αίσθηση ότι «δουλεύουμε πολύ για το τίποτα», η εξάντληση που προκαλεί η διάσπαση έχουν το αντίδοτό τους σε έναν ξεκάθαρο στόχο που δίνει νόημα σε ό,τι κάνουμε, με τις καλές και τις κακές στιγμές του.
Σχετικά με αυτό, ο Βίκτορ Φρανκλ εκτιμούσε ότι αρκεί ο άνθρωπος να βρίσκει ένα νόημα στη ζωή του για να ξεπερνάει τα περισσότερα από τα προβλήματα που τον στενοχωρούν. Η ψυχοθεραπεία ψάχνει ακριβώς αυτό: Αντί να σκάβει στο παρελθόν του ασθενούς, εξερευνά τι μπορεί να κάνει ο ασθενής με αυτό που έχει στο εδώ και τώρα. Να το πούμε πιο απλά: Πώς θα βρει ένα κίνητρο για να σηκώνεται απ’ το κρεβάτι κάθε μέρα.
Το δράμα πολλών ανθρώπων που δε νιώθουν ικανοποιημένοι από την ύπαρξή τους, είναι ότι δεν έχουν καν σκεφτεί τι είδους ζωή θα ήθελαν να ζήσουν. Και ο πρώτος όρος για να πάψει κανείς να νιώθει χαμένος είναι να ξέρει, τουλάχιστον, που θέλει να φτάσει.
Όπως και ο Φρανκλ μισό αιώνα αργότερα, ο Νίτσε τονίζει τη σημασία που έχει το να βρίσκουμε ένα «γιατί» να ζούμε. Όταν η ζωή μας γεμίζει από νόημα, οι κόποι ξαφνικά δεν είναι κούραση αλλά βήματα απαραίτητα προς τον στόχο που έχουμε ορίσει.

Από το βιβλίο του Άλλαν Πέρσυ: «Νίτσε: 99 Μαθήματα Καθημερινής Φιλοσοφίας», 1ο μάθημα, εκδόσεις Πατάκη

Η Διακήρυξή μου για την Εκτίμηση του Εαυτού

Είμαι εγώ.

Σ’ όλο τον κόσμο δεν υπάρχει κανένας άλλος ακριβώς σαν κι εμένα. Υπάρχουν άνθρωποι που μου μοιάζουν σε μερικά σημεία, αλλά κανένας δεν είναι ολότελα όμοιος με μένα. Επομένως, ό,τι προέρχεται από μένα είναι απόλυτα δικό μου, γιατί εγώ μόνος μου το διάλεξα.

Μου ανήκει ό,τι έχω: το σώμα μου και όλα όσα κάνει, το μυαλό μου με τις ιδέες του και τις σκέψεις του, τα μάτια μου και οι εικόνες όσων βλέπουν, τα συναισθήματά μου, όποια κι αν είναι αυτά: Συνέχεια

Ανοιχτά και κλειστά όρια – Λειτουργικά όρια

Ανοιχτά και κλειστά όρια

Το σύστημα της οικογένειας έχει εξωτερικά όρια τα οποία τη διαφοροποιούν από το εξωτερικό περιβάλλον και εσωτερικά όρια τα οποία διαφοροποιούν τα υποσυστήματα της οικογένειας μεταξύ τους (για παράδειγμα το υποσύστημα των συζύγων ή το υποσύστημα των αδελφών).
Τα εξωτερικά όρια προστατεύουν την οικογένεια από τον έξω κόσμο, ενώ συγχρόνως επιτρέπουν την επικοινωνία με αυτόν. Ο έξω κόσμος, για παράδειγμα, μπορεί να είναι ο επαγγελματικός χώρος, το σχολείο του παιδιού, οι συγγενείς και οι φίλοι, από τα οποία η οικογένεια διαφοροποιείται, αλλά συγχρόνως επικοινωνεί. Με αυτή τη διαφοροποίηση επιταγχύνεται η διαμόρφωση της ταυτότητας της οικογένειας και των μελών της. Με την επικοινωνία με τον έξω κόσμο η οικογένεια εξασφαλίζει Συνέχεια

Ο δρόμος προς το ΚΑΙ

Στις παλιότερες κοινωνίες η μακρόχρονη και αδιατάραχτη συμβίωση δημιουργούσε τις προϋποθέσεις για την κατασκευή ενός κοινού τρόπου σκέψης που εκφραζόταν με ξεκάθαρους κώδικες.
Όλοι τους ερμήνευαν με τον ίδιο τρόπο όπως τα σήματα μορς. Τη γλώσσα της επικοινωνίας τη μάθαιναν οι άνθρωποι μέσα στην καθημερινότητα και την εμπέδωναν με επαναλαμβανόμενες εμπειρίες. Τότε οι λέξεις είχαν το ίδιο νόημα για όλους. 

Στον σημερινό κατακερματισμένο κόσμο που ζούμε μοιάζουμε με κάποιον που προσπαθεί να χτίσει ένα σπίτι χωρίς σχέδιο και χωρίς τα απαιτούμενα εργαλεία. Είναι επόμενο το σπίτι να μην προχωράει ενώ προσπαθούμε τόσο πολύ. Συνέχεια

Το βάρος της αντρικής εξουσίας

Πολλοί άνδρες μαθαίνουν να πιστεύουν ότι το στοιχείο που χαρακτηρίζει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο τον ανδρισμό είναι η δύναμη, και ότι αυτό ασκεί ιδιαίτερη γοητεία στις γυναίκες. Υπάρχουν πολλοί τρόποι επίδειξης “δύναμης», μεταξύ των οποίων η αυτάρκεια, η επιμονή (να πραγματοποιήσεις ό,τι σου ζητούν ανεξάρτητα από το κόστος) και το άτρωτο (να μη δείχνεις σωματική ή συναισθηματική αδυναμία). Συνέχεια

Ιστορική εξέλιξη της Γενικής Θεωρίας Συστημάτων

Για δύο περίπου χιλιετίες στη δυτική επιστημονική σκέψη κυριαρχούσε η τελολογική αντίληψη του Αριστοτέλη. Με βάση την αντίληψη αυτή, όλα τα φαινόμενα και κάθε συμπεριφορά τείνουν σε κάποιο σκοπό. Η τελολογική αντίληψη οδήγησε την επιστημονική σκέψη του Μεσαίωνα στην αναζήτηση του νοήματος και της σημαντικότητας των πραγμάτων. Η μελέτη των φυσικών φαινομένων και η ερμηνεία της διαμόρφωσής τους δεν απασχολούσε την επιστημονική σκέψη.  Συνέχεια

Ο μύθος των παιδιών–κλόουν


Τα παιδιά είναι σπουδαίοι αρχαιολόγοι που αποκαλύπτουν τα μυστικά της οικογένειας. Ακούνε και φέρνουν στο φως με μια εκπληκτική επιμονή, με απίστευτη αφοσίωση και πολλή αγάπη τις κρυφές πληγές, όλα όσα δεν έχουν ειπωθεί ή δε γίνεται να ειπωθούν και κυκλοφορούν ανάμεσα στις ιστορίες των προγόνων τους.

Μια φορά κι έναν καιρό στην αυλή ενός σχολείου αυτής της χώρας, ήταν τρία παιδιά που περνούσαν την ώρα τους “κάνοντας τον κλόουν”.
Όπως έλεγε κι ο δάσκαλος στους γονείς:

– Μόνο αυτό ξέρουν να κάνουν! Συνέχεια

Στο blog…

Κατάσταση

Στο blog μας…

…μπορείτε να βρείτε άρθρα και κείμενα σχετικά με την ψυχολογία, την ψυχοθεραπεία, την προσωπική ανάπτυξη, την οικογένεια, το ζευγάρι καθώς και άλλα θέματα που μας κινούν το ενδιαφέρον και πιστεύουμε ότι έχει νόημα να τα μοιραστούμε μαζί σας.
Επίσης, μπορείτε να ενημερώνεστε για τα σεμινάρια και άλλες δραστηριότητές μας.