Πρόσβαση στην αυτογνωσία

Η αυτογνωσία συνίσταται προπάντων στη δουλειά με τον εαυτό μου για να καταφέρω να ανακαλύψω –μάλλον, παρά να κατασκευάσω– ποιος είμαι, να ξεκαθαρίσω ποια είναι τα δυνατά μου σημεία και ποιες οι αδυναμίες μου, τι μου αρέσει και τι δεν μου αρέσει, τι είναι αυτό που θέλω και τι αυτό που δεν θέλω.

Το «γνώθι σαυτόν» είναι μία από τις πλέον κλασσικές και αρχετυπικές προτάσεις των στοχαστών όλων των εποχών. Το θέμα –προκλητικό από μόνο του– είναι μια αλήθεια πολύ δύσκολη, και από αυτήν προέρχονται μια πλειάδα προτάσεων και θεωριών, φιλοσοφικών, υπαρξιστικών, ηθικολογικών, ηθικών, ανθρωπολογικών, ψυχολογικών, κ.ά. Συνέχεια

Advertisements

Η έννοια της διεργασίας στο σύστημα

Τα ζωντανά συστήματα βρίσκονται σε συνεχή μετακίνηση και αλλαγή. Η διαρκής αυτή πορεία μετακίνησης αποτελεί τη διεργασία του συστήματος. Ο Buckley (1967, σελ. 18) ως διεργασία ορίζει τις “δράσεις και αντιδράσεις των στοιχείων των ανοιχτών συστημάτων, έτσι ώστε διαφορετικές κάθε φορά δομές σχηματίζονται, αλλάζουν και διαλύονται”. Η έννοια δηλαδή της διεργασίας αναφέρεται στην πορεία αλλαγής και εξέλιξης του συστήματος. Συνέχεια

“Η Ομάδα τελειώνει»

Ένα αποχαιρετιστήριο “ποίημα”.
Ευχαριστούμε Φ., ευχαριστώ όλους/όλες για την κοινή πορεία μας.

Η ομάδα τελειώνει
η άνοιξη με ανανεώνει
και η μπύρα παγώνει,
μη φοβάστε δεν είμαστε μόνοι.

Τι και αν ο χρόνος τελειώνει,
δε θα’ πρεπε να’ ναι παράγοντας που μας αγχώνει,
γιατί το μαζί πάντα θα μας σώνει
και έτσι θα εξαλείφονται οι πόνοι
και ό,τι τώρα μας πληγώνει
αύριο θα είναι ένα εκτροχιαστικό βαγόνι
και τα λουλούδια θα ξανανθίσουν στο μπαλκόνι
και ό,τι τώρα σας πλήγωσε, θα πάψει
χαραμάδα στην ψυχή να βρίσκει για να ξετρυπώνει.

Η ομάδα τελειώνει,
οι σκέψεις στο μυαλό μου είναι
σα μπουγάδα απλωμένη που στεγνώνει.
Το αγαπημένο μου τραγούδι παλιά ήταν
το “Μικρό μου Πόνυ”.

Ας κάτσουμε εδώ άλλο λίγο ακόμη
τόσοι άνθρωποι περιφέρονται μόνοι
και στον καθένα υπάρχει κάτι
ξεχασμένο και αφημένο σ’ ένα άδειο βαγόνι.

Η ζωή είναι μικρή
γι’ αυτό γελάτε πολύ.
Η ψυχή δεν ξεχνά
τι την κάνει να πετά
γι’ αυτό να θυμάστε πως
θα σας έχω πάντα στην καρδιά.

Αγαπημένη μου ομάδα,
έχε γειά, ήρθε η άνοιξη ξανά.

Φ.

«Η πορεία της ομάδας”, τελευταία ζωγραφιά!

Τελευταία συνάντηση 3 Απριλίου 2015 της Γ’ Ομάδας Ανέργων.
Ζωγραφιά με θέμα: “Η πορεία της ομάδας»

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Tα οικογενειακά Μυστικά…στη συστημική προσέγγιση

Η πρώτη οικογενειακή προσέγγιση των οικογενειακών Μυστικών έγινε από τους συστημικούς ψυχοθεραπευτές, οι οποίοι χρησιμοποίησαν ως αφετηρία τη θεωρία περί εντροπίας και ομοιόστασης των ανθρώπινων ομάδων, περί κανόνων προορισμένων να τη συντηρούν, οικογενειακών μύθων και «προδιαγεγραμμένου ασθενούς«.

Η έννοια της εντροπίας, δάνειο από τη θερμοδυναμική, αναπτύχθηκε στη Γενική θεωρία των συστημάτων από τον Bateson το 1980. Υπολογίζει την αναπόφευκτη αύξηση της αταξίας σε ένα κλειστό σύστημα. Για να αποφευχθεί η κατάρρευση, το σύστημα πρέπει να εμπλουτιστεί με εξωτερική ενέργεια και, για τα ανθρώπινα συστήματα, με πληροφορίες. Όταν ο όγκος των πληροφοριών μειώνεται, η εντροπία αυξάνεται και οι ρόλοι του καθενός χάνουν την ελαστικότητά τους. Ή, από ένα άλλο πρίσμα, η ύπαρξη ενός Μυστικού αντιστοιχεί στην έλλειψη πληροφοριών εφόσον απαγορεύεται να υπάρχει μετάδοση πληροφοριών γύρω από αυτό το αντικείμενο και συχνά, όσο περνάει ο καιρός, γύρω από άλλους τομείς που θα μπορούσαν να το θυμίσουν. Επομένως, μπορούμε να θεωρήσουμε ότι τα Μυστικά συμβάλλουν στην αύξηση της εντροπίας του οικογενειακού συστήματος και στην ακαμψία της λειτουργίας του.

Συνέχεια

Όποιος έχει ένα «γιατί» να ζει, μπορεί να αντιμετωπίσει οποιοδήποτε «πώς»

Το στρες και ο αποπροσανατολισμός μας καταλαμβάνουν όταν χάνουμε από μπροστά μας τους στόχους της ζωής μας. Η αίσθηση ότι «δουλεύουμε πολύ για το τίποτα», η εξάντληση που προκαλεί η διάσπαση έχουν το αντίδοτό τους σε έναν ξεκάθαρο στόχο που δίνει νόημα σε ό,τι κάνουμε, με τις καλές και τις κακές στιγμές του.
Σχετικά με αυτό, ο Βίκτορ Φρανκλ εκτιμούσε ότι αρκεί ο άνθρωπος να βρίσκει ένα νόημα στη ζωή του για να ξεπερνάει τα περισσότερα από τα προβλήματα που τον στενοχωρούν. Η ψυχοθεραπεία ψάχνει ακριβώς αυτό: Αντί να σκάβει στο παρελθόν του ασθενούς, εξερευνά τι μπορεί να κάνει ο ασθενής με αυτό που έχει στο εδώ και τώρα. Να το πούμε πιο απλά: Πώς θα βρει ένα κίνητρο για να σηκώνεται απ’ το κρεβάτι κάθε μέρα.
Το δράμα πολλών ανθρώπων που δε νιώθουν ικανοποιημένοι από την ύπαρξή τους, είναι ότι δεν έχουν καν σκεφτεί τι είδους ζωή θα ήθελαν να ζήσουν. Και ο πρώτος όρος για να πάψει κανείς να νιώθει χαμένος είναι να ξέρει, τουλάχιστον, που θέλει να φτάσει.
Όπως και ο Φρανκλ μισό αιώνα αργότερα, ο Νίτσε τονίζει τη σημασία που έχει το να βρίσκουμε ένα «γιατί» να ζούμε. Όταν η ζωή μας γεμίζει από νόημα, οι κόποι ξαφνικά δεν είναι κούραση αλλά βήματα απαραίτητα προς τον στόχο που έχουμε ορίσει.

Από το βιβλίο του Άλλαν Πέρσυ: «Νίτσε: 99 Μαθήματα Καθημερινής Φιλοσοφίας», 1ο μάθημα, εκδόσεις Πατάκη

Ομάδα Αυτογνωσίας και Προσωπικής Ανάπτυξης

Σ’ αυτή την ομάδα μπορεί να συμμετέχει κάθε άνθρωπος που επιθυμεί να διερευνήσει και να κατανοήσει περισσότερες πλευρές του εαυτού του, με στόχο την προσωπική εξέλιξη, βελτίωση και αλλαγή.

Οι άνθρωποι γνωρίζουμε βαθιά μέσα μας ποιές είναι οι ανάγκες, οι επιθυμίες και τα ενδιαφέροντά μας και τις περισσότερες φορές αυτό που χρειαζόμαστε είναι ένα περιβάλλον που να μας διευκολύνει να έρθουμε σε επαφή με αυτά.

Το κλίμα αποδοχής, προστασίας και ζεστασιάς που δημιουργείται μέσα στην ομάδα επιτρέπει να αναδυθούν και να επεξεργασθούν προσωπικά θέματα με ασφάλεια. Η ανατροφοδότηση και το καθρέφτισμα που παίρνουμε μέσα στην ομάδα, μας βοηθά να κατανοήσουμε καλύτερα τον τρόπο που σχετιζόμαστε με τον εαυτό μας και με τους άλλους. Οι βιωματικές ασκήσεις (ατομικές και ομαδικές), τα παιγνίδια ρόλων, η συζήτηση, η ζωγραφική, η κίνηση, οι ασκήσεις χαλάρωσης διευκολύνουν να πειραματισθούμε με νέες συμπεριφορές, να ανακαλύψουμε εναλλακτικούς τρόπους επικοινωνίας, να εκφράσουμε τη δημιουργικότητά μας, να έρθουμε πιο κοντά στον εαυτό μας και στους άλλους.

Οι συναντήσεις της ομάδας είναι εβδομαδιαίες, κάθε Πέμπτη 20.00 − 21.30. Η έναρξη της ομάδας έγινε στις 4 Δεκεμβρίου 2014. Θα παραμείνει ανοιχτή μέχρι 18 Δεκέμβρη. Ο αριθμός των συμμετεχόντων είναι περιορισμένος και για τη συμμετοχή στην ομάδα ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΩΣ ατομική συνάντηση (χωρίς χρέωση).

Τόπος διεξαγωγής: Ροβέρτου Γκάλλι 12, Μακρυγιάννη, Αθήνα (Πλησίον του σταθμού μετρό Ακρόπολη)

Κόστος: 70 ευρώ/μήνα

Πληροφορίες και δηλώσεις συμμετοχής: 21300 81288, email: therapyerga@gmail.com Συντονίστριες ομάδας: Αθανασία Τριανταφυλλοπούλου, Ψυχολόγος, Ψυχοθεραπεύτρια, Οικογενειακή Θεραπεύτρια Δήμητρα ΞενάκηBSc, Ψυχοθεραπεύτρια – Συστημική Θεραπεύτρια logo only ai BLACK

Σεμινάρια 2014 – 2015

Βιωματικά Σ Ε Μ Ι Ν Α Ρ Ι Α  2 0 1 4 – 2 0 1 5

Ομάδα Προσωπικής Ανάπτυξης

Πέμπτη 23 Οκτωβρίου
κάθε Πέμπτη μέχρι 28 Μαΐου
20.00 – 21.30

Ομάδα Υποστήριξης & Κινητοποίησης Ανέργων

Παρασκευή 21 Νοεμβρίου
12 συναντήσεις
κάθε δεύτερη Παρασκευή
13.00 – 15.00

Ομάδα Συμβουλευτικής Γονέων

Δευτέρα 10 Νοεμβρίου
12 συναντήσεις
κάθε Δευτέρα 18.00 – 20.00

Προσδοκίες & Απαιτήσεις
στην ερωτική σχέση

Σάββατο 15/11 10.00 – 17.00
Κυριακή 16/11 10.00 – 16.00

“Έτσι είναι ο χαρακτήρας μου ή
έτσι θέλω να πιστεύω;”

Σάββατο 6/12 10.00 – 17.00
Κυριακή 7/12 10.00 – 16.00

Αυτοεκτίμηση:
Συμμαχώντας με τον εαυτό μας

Σάββατο 13/12 10.00 – 17.00
Κυριακή 14/12 10.00 – 16.00

Κρίσεις πανικού:
Τρόμος αλλά και δρόμος προς την αλλαγή

Σάββατο 24/1 10.00 – 17.00
Κυριακή 25/1 10.00 – 16.00

Χωρίζουμε… μετά πώς;
Γονείς και παιδιά μετά το χωρισμό

Δευτέρα 2 Μαρτίου
5 συναντήσεις
κάθε Δευτέρα 18.00 – 20.00

Επιλύουμε τις συγκρούσεις στη ζωή μας

Σάββατο 07/3 10.00 – 17.00
Κυριακή 08/3 10.00 – 16.00

 

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΡΙΕΣ:
Αθανασία Τριανταφυλλοπούλου,
Ψυχολόγος, Ψυχοθεραπεύτρια, Οικογενειακή Θεραπεύτρια
Δήμητρα Ξενάκη,
BSc, Ψυχοθεραπεύτρια – Συστημική/Οικογενειακή Θεραπεύτρια

logo only ai BLACK

Βοήθεια! Δεν θέλω να γίνω σαν τη μάνα μου!

Πόσες μα πόσες φορές όταν ήμουν έφηβη δεν είπα, ουρλιάζοντας, στη μαμά μου «Μη μου ξαναπείς ότι όταν γίνω μητέρα θα σε καταλάβω. Ποτέ μα ποτέ δε θα γίνω σαν κι εσένα»! Κι εκείνη έφευγε, κουνώντας το κεφάλι της, πότε θιγμένη κι απογοητευμένη και πότε με ένα βλέμμα τύπου «Καλλααά! Η ζωή έχει τους κανόνες της και κανείς δεν ξεφεύγει».

 

Τα χρόνια πέρασαν κι έγινα μητέρα. Όπως και πολλές από τις φίλες μου που ήταν πρωταγωνίστριες σε ανάλογες σκηνές απείρου κάλους. Το απίστευτο είναι ότι οι μαμάδες μας είχαν εν μέρει δίκαιο. Ένα δίκαιο που είναι εκνευριστικό και απείρως ενοχικό, αφού αρκετά συχνά επαναλαμβάνουμε λάθη τους και μιμούμαστε συμπεριφορές που τότε μας εκνεύριζαν.
ΘΕΛΩ να πάψω να τραβάω τις κουβέρτες των γιων μου όταν δε σηκώνονται το πρωί για να πάνε σχολείο. Να ΣΤΑΜΑΤΗΣΩ να τους λέω ψέματα Συνέχεια